Turkse olijven

Koop Turkse olijven

Turkse olijven zijn onmisbaar bij het ontbijt. Turkije neemt wereldwijd een belangrijke plaats in als het gaat om de diversiteit aan olijven. Er zijn veel soorten met uiteenlopende oliegehaltes, die worden ingedeeld in olijven voor de olieproductie en tafelolijven. De meest gegeten tafelolijf is de Gemlik-olijf. Olijven uit de Egeïsche regio worden vanwege hun hoge oliegehalte doorgaans gebruikt voor de productie van olijfolie. De prijs van olijven hangt af van de soort, de grootte en de rijpingsmethode.

Welke soorten olijven zijn er?

De belangrijkste olijfsoorten die in ons land worden geteeld, zijn Ayvalık, Gemlik, Domat, Memecik, Eşek en Sarı Ulak. Ayvalık-olijven zijn middelgrote olijven met een hoog oliegehalte. Ze behoren tot de meest gebruikte olijven voor de productie van olijfolie. Ook worden ze vaak gekraakt en als tafelolijven gegeten. Gemlik-olijven hebben middelgrote, cilindervormige vruchten. Ze bevatten veel olie, zijn vlezig en hebben kleine pitten. Ze worden zowel als tafelolijf als voor de olieproductie gebruikt. Van Gemlik-olijven worden kwalitatief hoogwaardige zwarte tafelolijven gemaakt.

De Domat-olijf is groot en grofkorrelig. Omdat het oliegehalte gemiddeld is, wordt deze olijf meestal als groene olijf gegeten. De Memecik-olijf is de belangrijkste olijfsoort die in de Egeïsche regio wordt geteeld. Het is een vette olijf van goede kwaliteit, met veel vruchtvlees en een grote pit. De olijf wordt zowel als tafelolijf als voor de olieproductie gebruikt. De Eşek-olijf is een grote, grove olijfsoort die in de regio Ödemiş wordt geoogst. Omdat deze olijf harder is dan andere olijven, kan hij lang worden bewaard. Hij wordt als tafelolijf gegeten. De Sarı Ulak wordt in de regio Mersin geteeld. Deze olijf wordt veel gegeten als zwarte en als groene tafelolijf.

Wat is een sele-olijf?

Sele-olijven, een soort ontbijt olijven, worden meestal gemaakt van olijven uit onder meer Gemlik en Edremit. Van de tafelolijven worden Gemlik-olijven als de beste kwaliteit beschouwd. Ze zijn geliefd vanwege hun kleine pit en vlezige vruchtvlees. Ook hebben ze een dunne schil. Bovendien worden ze op grote schaal geteeld in İznik en Gemlik. Sele-olijven onderscheiden zich van pekelolijven door hun gerimpelde uiterlijk en lage zoutgehalte.

Tijdens het rijpen in de sele verdampt het grootste deel van het water dat de olijf bitter maakt. Zo rijpt de smaak van de olijf. Het gewicht van de olijven neemt vanaf de oogst tot de verkoop met ongeveer 35% af. Door de arbeidsintensieve productiestappen zijn sele-olijven doorgaans duurder dan pekelolijven.

Welke soorten sele-olijven zijn er?

Sele-olijven worden ingedeeld in droge sele en bliksele. Bij de droge sele-methode worden lagen gevormd door grof zout over de olijven te strooien. De behandeling met zout en olijven wordt op elke laag herhaald. Omdat er veel zout wordt gebruikt, trekt het bittere vocht gemiddeld binnen 1 maand uit de olijven en zijn ze klaar om te eten. Olijven die met deze methode worden bereid, smaken een beetje bitter. Ze zijn minder lang houdbaar.

Bij de blikmethode worden olijven en zout gemengd, meestal in blikken gevuld onder 3 kg en bewaard. Net als bij droge sele zorgt het water dat aan het mengsel wordt toegevoegd ervoor dat het bittere vocht uit de olijven kan trekken. Anders dan bij de droge sele-methode wordt bij bliksele olie aan het blik toegevoegd. De olie voorkomt dat de olijven tijdens het rijpen uitdrogen, zodat ze lang goed blijven. De methode die bekendstaat als olie-sele behoort niet tot de traditionele rijpingsmethoden voor sele-olijven. Hierbij worden olijven die in pekel zijn behandeld, met plantaardige olie ingesmeerd.

Wat zijn pekelolijven?

Voor pekelolijven worden doorgaans Gemlik-olijven gebruikt, net als voor sele-olijven: ze hebben een dunne schil, kleine pitten en veel vruchtvlees. De olijven rijpen in zoutwaterbaden. Het uitvalpercentage is lager dan bij sele-olijven. Per kilogram gaat ongeveer 100 gram verloren. Vanwege de eenvoudige productie en het geringe verlies is dit commercieel de meest gebruikte methode. Bovendien kun je gemakkelijk zien of een olijf een sele-olijf of een pekelolijf is.

De rimpels van sele-olijven, die ook wel krullerig worden genoemd, zien er gelijkmatig uit. De olijf heeft een ovale vorm. Pekelolijven hebben deuken. Die deuken ontstaan door de druk tijdens het rijpen in de pekelbaden en zijn het belangrijkste kenmerk van pekelolijven.